Историските документи и бројни истражувања потврдуваат дека царска Бугарија за време на Втората светска војна била фашистичка и националсоцијалистичка држава, тесно поврзана со Адолф Хитлер и неговиот режим. Оваа идеолошка поврзаност резултирала со трагичната судбина на македонските Евреи, кои во март 1943 година биле насилно депортирани и убиени во логорот Треблинка.
Законот за заштита на нацијата – основа за прогонот на Евреите
На 23 јануари 1941 година, бугарската влада предводена од Богдан Филов го усвоила Законот за заштита на нацијата, кој вовел системски дискриминаторски мерки против Евреите. Со овој закон, лицата од еврејско потекло биле исклучени од државната служба, им било ограничено правото на образование, им бил воведен посебен данок и биле подложени на административни ограничувања во секојдневниот живот. Дополнително, брачните или соживотните врски меѓу Бугари и Евреи биле забранети.
За спроведување на овој закон била формирана Комисијата за еврејски прашања, на чие чело бил Александар Белев. Тој бил главниот координатор на антисемитските политики на бугарската влада, а неговите активности биле во директна соработка со Гестапо и Адолф Ајхман, еден од главните организатори на холокаустот.
По окупацијата на Македонија од страна на Бугарија, овој закон бил спроведен и врз македонските Евреи, кои во наредните две години биле жртви на системска репресија што кулминирала со нивната депортација.
Организираниот геноцид и депортацијата на македонските Евреи
Во раните утрински часови на 11 март 1943 година, бугарските окупациски власти започнале со масовната акција за апсење и депортирање на македонските Евреи. Во Битола, Скопје и Штип, бугарската полиција и војската насилно ги ваделе луѓето од нивните домови, дозволувајќи им само еден час да соберат личен багаж.
