Поранешната економска, односно организациска директорка на Универзитетската клиника за токсикологија, Бесија Илјази, со судска одлука треба да врати 659.831 денари, сума што клиниката ја исплатила како хонорари за спорни ангажмани. Одлуката е донесена во граѓанска постапка по тужба на клиниката, со која се бараше надомест на материјална и нематеријална штета, но судот, според информациите што ги објавија медиумите, ја уважил тужбата во делот на материјалната штета – односно враќање на исплатените пари за хонорари.
Случајот ја враќа јавноста во предизборниот хаос на Токсикологија од пролетта 2024 година, кога дел од вработените јавно алармираа за обиди за ангажирање и исплати на лица без јасна правна основа, како и за нефункционално управување со клиниката. Во тој период, според полициските соопштенија и подоцнежните обвинителски наводи, биле склучувани договори за дело и биле правени ретроактивни исплати за наводен работен ангажман, при што на списокот, според дел од извештаите, биле додавани и лица за кои воопшто немало соодветна документација.
Кривичниот дел од приказната почна со пријава од МВР во јули 2024 година, кога беше соопштено дека клиниката е оштетена за околу 11 илјади евра, односно околу 659 илјади денари, преку исплати за хонорари на лица ангажирани на спорен начин. Потоа следеше обвинителен предлог, а во март 2025 година дел од медиумите објавија дека Илјази признала вина и добила условна осуда за злоупотреба на службената положба и овластување. Тогаш веќе беше јасно дека клиниката ќе бара и граѓанска отштета – не само за парите, туку и за штетата по угледот, во време кога институцијата практично функционираше под јавен и институционален притисок.
На овој фон, денешната одлука за враќање на 659.831 денари е практичниот, „сув“ биланс на една поголема институционална слабост: како во јавните здравствени установи се носат одлуки за ангажмани, кој става потпис, какви се контролите во изборен период и колку брзо системот реагира кога ќе се отвори сомнеж дека парите од буџетот се движат без доволно цврста правна рамка. Во меѓувреме, клиниката доби ново раководство, а дел од ангажираните лица беа отстранети од работа, но политичкиот и управувачкиот товар од таа криза остана како пример колку лесно една клиника може да се претвори во сцена на импровизации – и колку тешко потоа се враќа довербата.
