По четиридневна потрага, Дуња Нециќ и Даниел беа лоцирани во воз на релацијата Белград-Петроварадин, што укажува на потребата од брза институционална реакција и јавна мобилизација при исчезнување на ранливи категории граѓани.
На 29 април 2026 година, исчезнувањето на Дуња Нециќ (15) и Даниел (16) од Школата за основно и средно образование „Д-р Милан Петровиќ“ во Нови Сад предизвика сериозна загриженост кај надлежните органи и семејствата. Фактот што станува збор за лица со посебни потреби ја зголеми итноста на случајот, бидејќи нивната способност за самостојно справување со непредвидени ситуации и потенцијални опасности е значително ограничена. Тинејџерите го напуштиле училишниот објект под изговор дека одат до продавница, што укажува на одреден степен на планирање или импулсивна одлука за напуштање на контролираната средина, што е честа појава кај адолесцентите со развојни специфики.
Реконструкцијата на движењето открива дека тинејџерите се движеле кон југ, користејќи ги регионалните патишта и железничката мрежа.
На 29 април, тие биле придружувани од трето лице, Ѓорѓе, кој се одвоил од групата по расправија кај мостот кај Бешка и подоцна бил пронајден од неговиот брат.
На 1 мај околу 19:00 часот, Дуња и Даниел биле последен пат забележани во Инѓија, на раскрсницата на улиците Милош Црњански и Цар Душан.
Оваа траекторија сугерира дека децата имале намера да стигнат до Белград, веројатно поттикнати од желба за авантура или промена на средината, несвесни за ризиците на кои се изложуваат во текот на повеќедневното патување без соодветен надзор.
Пронаоѓањето на двајцата тинејџери со посебни потреби од Нови Сад ја потврди ефикасноста на системот „Пронајди ме“
