„Економија што расте, но не ги споделува придобивките од тој раст, не е само неправедна – таа е и нестабилна.“
— Џозеф Стиглиц, Нобеловец и економист
Овој цитат од познатиот економист ја доловува суштината на економскиот раст. Иако економскиот раст, најчесто мерен преку порастот на бруто-домашниот производ (БДП), се користи како еден од главните индикатори за напредок на едно општество, тој не значи автоматски и подобрување на животниот стандард на населението пишува поранешниот министер за финансии Кирил Миноски.
Постојат бројни примери на економии ширум светот кои со години бележат високи стапки на економски раст, но истовремено кај нив се продлабочуваат социјалните нееднаквости, а сиромаштијата останува на исто ниво или дури расте. Главната причина за оваа состојба е нееднаквата распределба на придобивките од економскиот раст – богатството се концентрира кај мал број луѓе, додека мнозинството останува на маргините.
Затоа клучното прашање денес е токму инклузивниот економски раст односно економски раст што ќе донесе придобивки за сите граѓани, бидејќи нееднаквоста не е само морално, туку и економско прашање – таа влијае на долгорочната стабилност на економијата. Инклузивниот раст подразбира, пред сè, правична распределба на плодовите од економскиот раст, намалување на социјалните и регионалните разлики, еднакви можности за пристап до образование, здравство и пазар на труд, вклучување на маргинализираните групи во економските текови, намалување на корупцијата и владеење на правото.
Македонија, со просечна годишна стапка на раст на БДП од околу 2,2% во изминатите децении и БДП по жител од околу 8.500 евра, има потреба од забрзан економски раст, но и од нов економски модел затоа што постојниот не дава резултати. Модел кој наместо да нè задржува на дното на Европа, со неефикасни институции, широко распространета корупција и сиромаштија, ќе обезбеди напредок и заеднички просперитет. Затоа секогаш кога ќе се обезбеди економскиот раст, треба да се води сметка придобивките од него да ги почувствуваат сите граѓани – не само една мала група. која ќе гледа на државата како на сопствена приватни фирма од која ќе остварува профит, а кој во најголем дел ќе заврши надвор од границите на земјата смета Миноски.
