Разговараа 21 час. Тоа беше состанок на највисоко ниво меѓу САД и Иран од доаѓањето на власт на револуционерната влада во 70-тите години. Но, на крајот, тоа не беше доволно.
Американците први ја објавија својата верзија на настаните пред да се качат во авионот и да тргнат кон дома.– Иранците не сакаа да се откажат од својата амбиција да направат бомба и од барањето средства за тоа, изјави американскиот потпретседател Џеј Ди Венс. Од друга страна, Иранците велат дека Американците барале да им го предадат збогатениот ураниум, но истовремено одбиле да ја прифатат нивната сувереност врз Ормуска Теснина.
Ако Американците навистина си заминаа поради нуклеарното прашање, тогаш дошле овде со наивна претпоставка дека Иранците ќе попуштат уште на првиот ден од разговорите. Последниот пат кога Западот и Иран постигнаа договор за нуклеарното прашање, беа потребни речиси две години преговори.
Значи, што точно се случи?
Гледано низ призмата на блискоисточниот пазар, ова е моментот кога купувачот излегува од продавницата велејќи дека цената е превисока. Само што во овој случај, двете страни мислат дека тие се продавачот и дека се во позиција да диктираат услови. Малку е веројатно дека Иран ќе трча по Американците со пониска цена ако смета дека ја има предноста.
Таа претпоставка сега ќе биде ставена на тест.
Што се случува понатаму?
Сè уште сме во период на прекин на огнот, кој треба да трае две недели. Дипломатијата ќе продолжи преку посредници од трети страни и преку тајни канали.
Ако не може да се постигне поголем напредок од оваа историска дипломатска средба во Исламабад, враќањето кон војна изгледа веројатно.
(Скај Њуз – Лондон)
