Кина ги лансираше првите 12 од 2.800 планирани сателити за орбитална суперкомпјутерска мрежа.
Сателитите, произведени од ADA Space, Zhijiang Laboratory и Neijang High-Tech Zone, ќе можат независно да ги обработуваат податоците што ги собираат, наместо да се потпираат на оние на теренот за да ја завршат работата. Сателитите се дел од програмата „Star Compute“ на ADA Space и го претставуваат првиот сегмент од она што компанијата го нарекува „Констелација за пресметување со три тела“.
Секој од 12-те сателити има вграден модел со вештачка интелигенција со 8 милијарди параметри и може да изврши 744 тера-операции во секунда (TOPS), додека заедно можат да управуваат со 5 пета-операции во секунда (POPS). Тоа е многу повеќе од 40-те TOPS потребни за компјутерот Microsoft Copilot. Крајната цел е да се има мрежа од неколку илјади сателити, постигнувајќи 1.000 POPS. Сателитите комуницираат едни со други со брзина до 100 Gbps користејќи ласери и делат 30 терабајти простор за складирање, според „Спејс њуз“. Лансираните сателити носеа научен товар, вклучувајќи и детектор за рендгенски зраци за снимање на краткотрајни космички феномени како што се гама зраците. Сателитите исто така имаат можност да создаваат 3Д дигитални близнаци (податоци за дигитални близнаци), кои можат да се користат за цели како што се реагирање во итни случаи, игри и туризам.
Придобивките од поседувањето вселенски суперкомпјутер одат подалеку од заштеда на време во комуникацијата. Традиционалните сателитски преноси се бавни, при што помалку од 10 проценти од сателитските податоци стигнуваат до Земјата поради фактори како што се ограничениот пропусен опсег и достапноста на копнени станици.
„Орбиталните центри за податоци можат да ја искористат сончевата енергија и да ја зрачат нивната топлина во вселената, намалувајќи ги потребите за енергија и јаглеродниот отпечаток“, рече Џонатан Мекдауел, вселенски историчар и астроном на Универзитетот Харвард. Тој рече дека САД и Европа би можеле да спроведат слични проекти во иднина.
