Изјавата на премиерот Христијан Мицкоски дека државата е „подготвена да чека и децении“, а уставни измени нема да има без „предвидливост и јасен крај“, отвори нова остра политичка пресметка околу европскиот пат на земјата. Наместо дебата за тоа како Македонија да излезе од застојот, во јавноста повторно се судрија две спротивставени логики: власта инсистира дека без цврсти гаранции нема нови отстапки, а опозицијата тврди дека токму таквата позиција ја носи земјата во долга изолација.
Мицкоски порачa дека нема намера да ја внесе државата во, како што рече, ново „мочуриште“ и политичка авантура, оценувајќи дека процеси што, според него, директно удираат врз македонскиот идентитет, а не нудат јасен крај, не смеат да се прифатат. Во таа рамка ја изговори и пораката дека, ако треба, Македонија ќе чека и децении. Со тоа премиерот практично ја зацврсти линијата дека уставните измени нема да бидат ставени на маса без претходно прецизирани гаранции за текот на евроинтеграциите.
Токму на таа формулација одговори лидерот на СДСМ, Венко Филипче, кој оцени дека таквата политика не значи заштита на националните интереси, туку прифаќање на долгорочен застој. Тој порача дека со ваков пристап „нема членство во ЕУ“ и дека последиците би биле децении сиромаштија, иселување и загубени генерации. Во својата реакција тој ја прошири критиката и кон целокупното владеење, обвинувајќи дека ваквата позиција создава простор за продолжена изолација, корупција и политичко назадување.
Во суштина, спорот веќе не е само околу една изјава, туку околу политичката цена на чекањето. Власта се обидува да ја претстави својата позиција како отпор кон условување без крај, особено кога станува збор за уставните измени и односите со Бугарија. Опозицијата, пак, настапува од спротивната точка: дека секое јавно прифаќање на „децении чекање“ е признание дека Македонија свесно се оттурнува од европската траекторија.
Дополнителна тежина на расправата ѝ дава и пораката што стигна од дипломатски кругови, дека актуелната преговарачка рамка не се менува и дека отворањето на процесот останува врзано за усвојувањето на уставните амандмани. Тоа значи дека македонската политичка сцена сѐ повеќе се движи меѓу две непријатни позиции: да прифати услов што предизвикува силен внатрешен отпор, или да остане во пролонгиран застој што лесно може да се претвори во нова нормала.
Оттаму, реакцијата на Филипче не е само дневнополитички напад, туку и обид однапред да се зацементира политичката одговорност ако европскиот процес продолжи да мирува. А изјавата на Мицкоски, без оглед на тоа дали во власта ја гледаат како државничка цврстина, веќе произведе јасен впечаток дека Македонија не зборува повеќе за забрзување, туку за подготвеност да живее со ново долго чекање. Во земја во која европската перспектива со години се продава како стратешка цел, тоа е порака што неминовно отвора страв од уште една изгубена деценија.
