Автопатот Кичево–Охрид, еден од најдолгите и најпроблематични инфраструктурни проекти во земјата, повторно доби најава дека се приближува до крај. Вицепремиерот и министер за транспорт Александар Николоски уверува дека изградбата е во завршна фаза и дека до крајот на годината треба да биде комплетирана главната делница.
Николоски изјави дека веќе се завршени 37 километри, од кои 34 километри се пуштени во функција. Според него, станува збор за проект од кој „сите се имале откажано“, но Владата решила да го доведе до крај. Најголемиот дел од работите, според неговата изјава, сега се сведени на финализирање на преостанатите делови од трасата.
Автопатот Кичево–Охрид со години е симбол на одложувања, анекси, поскапувања и технички проблеми. Изградбата почна во 2014 година, со првичен план делницата од 57 километри да биде завршена за неколку години, но роковите постојано се поместуваа, а проектот стана еден од најчесто споменуваните примери за бавна и скапа инфраструктурна реализација.
Во меѓувреме, трошоците значително пораснаа. Во јавноста веќе беа објавувани информации дека за довршување на автопатот се потребни нови средства, а со последните анекси проектот продолжи да се дофинансира и временски да се продолжува. Во март беше објавено дека со нов анекс се предвидуваат дополнителни 186 милиони евра и рок до мај 2027 година, што ја прави новата изјава на Николоски уште поважна за следење на реалната динамика на терен.
Паралелно со Кичево–Охрид, Николоски го поставува проектот и во пошироката слика на Коридорот 8. Тој најавува дека по завршувањето на оваа делница, фокусот ќе биде ставен на поврзување кон Албанија преку Струга и граничниот премин Ќафасан, но таму остануваат отворени прашања поврзани со УНЕСКО и со изборот на трасата.
Министерот најави дека разговорите со УНЕСКО нема да бидат околу прашањето дали ќе има автопат, туку по која траса треба да оди решението. Според неговата изјава, се очекува во јуни да има договори за тој дел, што значи дека идното поврзување кон Ќафасан ќе зависи не само од градежната динамика, туку и од усогласувањето со заштитниот режим на охридскиот регион.
За граѓаните, особено за оние што често патуваат кон Охрид, Струга и југозападниот дел од земјата, автопатот не е само политичко ветување, туку прашање на безбедност, време и економија. Завршена делница би значела побрзо патување, подобра туристичка поврзаност и поефикасен транспорт, но и тест дали државата конечно може да затвори проект што трае повеќе од една деценија.
Сега клучното прашање не е дали на автопатот му се гледа крајот, туку дали рокот што повторно се најавува ќе биде и реално исполнет. По 12 години градба, секоја нова изјава за финишот веќе се мери не само со политичка порака, туку со асфалт, отворени километри и безбедна траса пуштена во употреба.
