Топењето на мразот на Антарктикот ја поттикнува можноста за вулкански ерупции во разорна повратна врска. Ова може да го забрза покачувањето на нивото на морето и да ги уништи крајбрежните области во светот.
Новото истражување откри клучна врска помеѓу топењето на мразот на Антарктикот и зголемената вулканска активност, што предизвикува загриженост за долгорочните ефекти врз глобалното ниво на морињата. Под ледената покривка на Западен Антарктик се наоѓа мрежа од над сто вулкани, сместени на активна вулканска пукнатина. Северните области, кои се веќе исклучително чувствителни на климатските промени, брзо го губат мразот поради новооткриената повратна врска помеѓу топењето на мразот на површината и подземниот вулканизам.
Научниците предупредуваат дека топењето на мразот на Антарктикот го намалува притисокот врз коморите на магмата под ледената покривка, предизвикувајќи нивно проширување. Овој процес ги напрега ѕидовите на коморите и ослободува гасови заробени во магмата, што ја зголемува можноста за ерупции. Овие ерупции ослободуваат топлина која дополнително го забрзува топењето на површината, што го продолжува циклусот, пишува „Дејли мејл“.
Напредните модели на научниците, кои вклучуваа преку 4.000 симулации, покажаа дека топењето на ледените плочи може да ги забрза раните фази на вулканските ерупции со децении, па дури и со векови. Во едно сценарио, научниците симулираа отстранување на ледена плоча дебела 1.000 метри во текот на 300 години, што резултираше со значително зголемување на вулканската активност.
Вулканските ерупции под ледената покривка би можеле да стопат милиони кубни метри мраз годишно, што индиректно би допринело за глобално зголемување на нивото на морето. Ако ледената покривка на Западен Антарктик целосно се стопи, нивото на морето би можело да се зголеми за околу 58 метри, потопувајќи ги големите крајбрежни градови како Њујорк, Токио и Шангај.
Иако се предвидува дека може да се случи целосен колапс до 2300 година, повратната врска помеѓу топењето и вулканизмот може да ја забрза оваа временска рамка. Потребни се повеќе истражувања за попрецизни предвидувања.
Истражувачите направија паралела меѓу нивните наоди и историските податоци од Андите, каде што вулканската активност се зголеми кога ледената покривка во Патагонија се стопи пред 18.000 до 35.000 години. Овој историски преседан ја зајакнува врската помеѓу загубата на површинскиот мраз и зголемената вулканска активност.
Научниците истакнуваат дека овој процес трае со векови, што значи дека неговите ефекти би можеле да опстојат дури и ако темпото на климатските промени се забави. Сепак, тие нагласуваат дека ублажувањето на климатските промени е од клучно значење.
