На 60-годишна возраст почина Теофил Панчиќ, еден од најистакнатите новинари и писатели од поранешна Југославија. Во текот на неговата богата кариера беше препознаен како остар коментатор на општествени и политички настани, долгогодишен колумнист на неделникот „Време“, политички коментатор на Радио Слободна Европа и соработник на многубројни регионални и меѓународни медиуми.
Роден 1965 година во Скопје, Панчиќ својата младост ја поминал во неколку градови на поранешна Југославија, меѓу кои и Загреб, каде што се школувал и ја почнал својата новинарска кариера. Подоцна се преселил во Србија, првин во Белград, а потоа во Нови Сад и Земун, каде што живееше до крајот на животот. Неговите текстови се занимаваа со анализа на општеството, културата и политиката, често со изразена критичка острина. Како колумнист и есеист, Панчиќ доби репутација на остар, прецизен и бескомпромисен аналитичар и голем интелектуалец, чии зборови имаа силна резонанција во јавноста.
Покрај новинарството, значаен придонес има и во литературата. Има објавено неколку книги. Неговите есеи, критики и новинарски текстови сведочеа за промените во општеството, а неговите аналитички вештини и стил го направија еден од најпочитуваните интелектуалци во регионот.
Панчиќ во текот на кариерата доживеал и физички напади поради своите ставови, но тоа не го спречило да продолжи да пишува и отворено да ги кажува своите мислења. Како член на Независното здружение на новинарите од Војводина, тој остана доследен на своите убедувања, новинарски принципи, како и на професионалниот интегритет.
Неговото заминување остава празнина во регионалното новинарство и литературата, но и во поширокиот интелектуален простор. Преку своето пишување Панчиќ неуморно се залагаше за рационално размислување, слобода на изразување и критички однос кон општествените настани, честопати спротивставени на националистичките наративи и популизмот. Неговата способност да ги анализира и контекстуализира општествените промени беше препознаена надвор од регионот, а текстовите што останаа зад него се неизбришлива трага од неговиот придонес во општеството.
